Betrokkenen zijn niet geneigd zich gemakkelijk te laten aanspreken. Op folders, affiches, brieven, aankondigingen in dag- en weekbladen, op oproepen via regionale radio, TV, E-mail, ... reageren zij nauwelijks. Een persoonlijke aanpak gebaseerd op een vertrouwensband is nodig om de doelgroep effectief te bereiken. Bovendien moeten wij sommige ouders overtuigen hun kinderen op vakantie te laten gaan.

2. Lange termijnplanning

Door de situatie waarin betrokkenen zich bevinden kan lange termijnplanning een probleem zijn. Er zijn er die werk zoeken. Anderen zijn gescheiden en de partner kreeg de kinderen toegewezen.

3. Andere praktische drempels

- Het niet geraken naar de opstapplaats van de autocar die wij inzetten om de kinderen naar en van de vakantieplek te brengen.
- Problemen bij het inpakken en/of het samenstellen van bagage. Dingen die in het gezin ontbreken worden door v.z.w. BiJeVa gratis in bruikleen gegeven.
- Het invullen van formulieren lukt niet zo goed. Voor het invullen van de medische fiche(s) willen wij die mensen niet confronteren met extra dokterskosten en steken dus een handje toe of indien noodzakelijk bemiddelen wij bij hun huisarts.

4. Emotionele drempels

Emotioneel kan de voorbereiding van de vakantie veel betekenen. Bijvoorbeeld het los laten van het hechtingsgevoel, zowel bij de ouders als bij het kind zelf, of angst voor het onbekende.

5. Psychologische drempels

De psychologische drempel van mensen die geconfronteerd worden met moeilijke woon-, leef- en werkomstandigheden en het gevoel hebben dat zij een vakantie niet verdienen of dat zoiets voor hen niet weggelegd is.

6. Financiële drempels

Als de ouder(s) beslissen als er moet geboekt worden, mag er de volgende maanden niets gebeuren. Ze mogen geen zware afrekening krijgen van energie of niemand mag ernstig ziek worden ...

7. Depressies

Leven met beperkende materiële en sociale omstandigheden kan leiden tot depressies, wat de energie en daadkracht van mensen ondermijnt. Wanneer dit wordt geïnterpreteerd als een ongewenst gedrag dan zal de betrokkene noch psychologisch, noch feitelijk participeren. Leven met beperkende materiële en sociale omstandigheden is op een aantal verschillende manieren een psychologische last voor de ouders: vanwege dagelijkse beperkingen en teleurstellingen die vaak voorkomen wanneer men moet rondkomen met weinig geld, vanwege sterkere negatieve gevoelens (gevoelens van mislukking en het gevoel dat men niet gewenst is), en uiteindelijk vanwege schuldgevoelens omdat men niet in staat is het kind of de kinderen een beter leven te bezorgen. Deze oorzaken van depressie sluiten elkaar niet uit, maar integendeel versterken elkaar vaak. De mate van depressieve gevoelens is niet zozeer verbonden aan de eigenlijke inkomenssituatie maar aan de subjectieve ervaring van de beperkende omstandigheden. Bijkomende schuldgevoelens tegenover de kinderen kunnen dit nog erger maken. Toch kunnen die beperkende omstandigheden slechts een van de meerdere redenen zijn die gevoelens van depressie veroorzaken. Andere bronnen van depressie kunnen zijn: negatieve ervaringen (geweld, seksuele mishandeling) die men eerder in het leven heeft meegemaakt; echtscheiding of het verlies van de partner en de zware last van alleenstaande ouderschap.

Omdat een progressie bij de vakantieganger kan plaatsvinden vinden wij voorbereiding, ondersteuning en nazorg op een voor de betrokkenen wenselijke en haalbare manier, uiterst belangrijk. Maar tegelijkertijd besteden wij, binnen onze financiële mogelijkheden, ook aandacht aan ‘reguliere’ sociale participatie van deze kinderen.